Παιδιά χωρίς γονείς: Η κοινωνικοοικονομική πίεση και ο εθισμός των παιδιών στο Gaming
Δημοσιογραφική Επιμέλεια: Γ. Αργύριος Χρήστος
Στον σύγχρονο κόσμο το gaming έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις δραστηριότητες των νέων και έχει κατακτήσει σε πρωτοφανή βαθμό την προσοχή τους. Η Μοντέρνα ψυχική ασθένεια που ονομάζεται Gaming Disorder έχει αναστατώσει γονείς, εκπαιδευτικούς και ψυχολόγους. Η ενασχόληση των νέων με το gaming δεν είναι πλέον μια ανησυχία, αλλά ένας νέος κίνδυνος που απαιτεί προσοχή και χρήζει άμεση αντιμετώπιση. Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε τι είναι το gaming disorder, από τι ηλικίες ξεκινάει και τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους.
Το gaming disorder από το 2018 έχει ενταχθεί στο κατάλογο του Π.Ο.Υ (Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) ως ψυχική ασθένεια, μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανήκουν τα άτομα που κάνουν προβληματικοί χρήση του διαδικτύου, όπως αναφέρει ο Π.Ο.Υ, ότι όσοι πάσχουν από αυτή τη διαταραχή χαρακτηρίζονται από ένα μοτίβο μόνιμης ή επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς όπου παίζουν βιντεοπαιχνίδια, είτε σε ψηφιακές συσκευές όπως τα smartphones είτε παίζοντας βιντεοπαιχνίδια σε κονσόλες παιχνιδιού είτε στον υπολογιστή. Στα πλαίσια αυτής της έρευνα πραγματοποιήθηκε μια συνέντευξη με τον Κύριο Κάλφα, σύμβουλο της δομής ΚΕ.Θ.Ε.Α (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων) «Πλεύση», ο κύριος Κάλφας έδωσε την δική του απάντηση για το τι πραγματικά είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο και κατά συνέπεια και στο gaming. Εθισμός δεν είναι να κάθεσαι 5-6 ώρες στον υπολογιστή την ημέρα αλλά να δουλεύεις αλλά να κάθεσαι 5-6 ώρες στον υπολογιστή κάθε μέρα και να βυθίζεσαι εκεί, είτε για παιχνίδια είτε για ταινίες και τα λοιπά, λέει ο κύριος Κάλφας.
Όπως βλέπουμε το gaming είναι κάτι που απασχολεί τους νέους στις μέρες μας, αλλά πάμε να δούμε από τι ηλικίες ξεκινάει και αν έπεξαι μείζον ρόλο η COVID εποχή. Από πολύ μικρή ηλικία πλέον τα παιδιά έχουν την ευχαίρια να χρησιμοποιούν κάποια φορητή συσκευή τύπου smartphone/ tablet είτε κάποια παιχνιδοκονσόλα είτε και κάποιον υπολογιστή. Έτσι λοιπόν βλέπουμε τα παιδιά μετά τα 3 τους έτη να χρησιμοποιούν το κάποια από τις παραπάνω συσκευές για την ψυχαγωγία τους βλέποντας κάποιο βίντεο που τους έβαλαν οι γονείς του αλλά μερικές φορές έχουν τα ίδια τα παιδία την ικανότητα να χειριστούν άπταιστα μια τέτοια συσκευή χωρίς καμία βοήθεια, και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Μέσα στον COVID τα πράγματα άλλαξαν, τα παιδιά κατά την διάρκεια των καραντινών περνούσαν τις περισσότερες τους ώρες μπροστά από μια οθόνη και όχι αποκλειστικά για τα μαθήματα τους μέσο τηλεκπαίδευσης, αλλά και για την ψυχαγωγία τους, μιας και δεν μπορούσαν να κάνουν κάποια εξωτερική δραστηριότητα. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους νέους να εθίζονται; Για να εθιστεί κάποιο άτομο στο gaming συνήθως συνυπάρχουν και άλλας προβλήματα. Είτε αυτό είναι κοινωνική απομόνωση είτε έχει αγχώδη διαταραχή αλλά ακόμα και χρησιμοποιώντας κάποιος το διαδίκτυο εθελότυφλή από τα πραγματικά προβλήματα που τον διακατέχουν. Έτσι αυτά τα άτομα επιλέγουν να ασχοληθούν με το γκολ για να ξεχάσουν τα πραγματικά τους προβλήματα και εδώ έρχεται ο ρόλος της οικογένειας και η επικοινωνία με τα ίδια τους τα παιδιά. Από την έρευνα φάνηκε ότι παίζει τεράστιο ρόλο το οικογενειακό περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδί, Θα έλεγε κανείς ότι παρατηρούμε άτομα εθισμένος στο gaming όπου ανήκουν σε μια μονογονεϊκή οικογένεια ή παιδιά γονέων όπου κάνουν χρήση ουσιών ή αλκοόλ. Εδώ έρχεται η κυρία Δάρα, ψυχολόγος του ελληνικού κέντρου ασφαλούς διαδικτύου και μας λέει ότι οι γονείς καλούνται να έχουν μία ακόμα πρόκληση γιατί έχουν πολλές προκλήσεις να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στη σημερινή εποχή που είναι και το διαδίκτυο, έτσι το παιδί από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνει ότι αν γκρινιάξει αν δεν νιώσει καλά αν κλάψει θα του δώσουν ένα κινητό και έτσι θα αισθανθεί αμέσως καλύτερα. Άπαξ και εξοικειωθεί σε αυτό ήδη από τόσο μικρή ηλικία, τι θα κάνεις όταν φτάσεις στην εφηβεία.
Καλό θα είναι οι γονείς να χρησιμοποιούν προγράμματα επίβλεψης είτε των κινητών τηλεφώνων των παιδιών αλλά και των υπολογιστών τους, αλλά όχι για την κατασκοπεία αλλά για την προστασία κυρίως από επικίνδυνες ιστοσελίδες που αφορούν ενήλικες αλλά και περιορισμό των όρων που κάθεται ένα παιδί σε μια συσκευή. Στα παιδιά του δημοτικού θα μπορούσε να δουλέψει άπταιστα αλλά καταλαβαίνουμε ότι στην εφηβεία τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα, ο νέος θα βρει τρόπο να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο f είτε από κάποια συσκευή φίλων του είτε και σε κάποιο gaming area. Εδώ αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να έχουν τέλεια επικοινωνία με τα παιδιά τους να είναι υποστηρικτικοί και πιο κοντά στα παιδιά τους η κυρία Δάρα αναφέρει ότι τα παιδιά τα τελευταία χρόνια δεν έχουν γονείς και το αποδίδει ότι είναι κοινωνικό το θέμα και όχι ατομικό, όλο αυτό το κομμάτι της ακρίβειας, των προβλημάτων, οι υπερβολικές ώρες σε μια δουλειά… Τα παιδιά κάπως είναι σαν να μεγαλώνουν μόνα τους όλα αυτά δεν μπορούμε να τα δούμε ξέχωρα από την κοινωνική κατάσταση όσο βαθαίνει η κρίση και η φτώχεια πάντα ανακύπτουν τέτοιες δυσκολίες.
Τέλος, χρήζει μείζον σημασίας οι γονείς να μιλούν με τα παιδιά τους να τους δίνουν το κίνητρο της ελευθερίας να επικοινωνήσουν μαζί τους και να μην διστάζουν βλέπουμε ότι ο COVID έθεσε μια νέα τάξη πραγμάτων αλλά πρέπει να το ξεπεράσουμε και να προχωρήσουμε να ξανά κοινωνικοποιηθούμε και να βγούμε έξω.